Neokatechumenat | W 1964 roku Francisco (Kiko) Argüello, malarz urodzony w León (Hiszpania) i Carmen Hernández, absolwentka chemii, wychowanka Instytutu Misioneras de Cristo Jesús, spotykają się wśród mieszkańców baraków ze slumsów Palomeras Altas, na peryferiach Madrytu. Po trzech latach, w tym środowisku złożonym przede wszystkim z ubogich, formuje się pewna synteza kerygmatyczno-katechetyczna, oparta na Słowie Bożym, Liturgii i doświadczeniu wspólnotowym, a w nurcie Soboru Watykańskiego II stanie się podstawą tego, co Droga Neokatechumenalna zaniesie na cały świat. Z baraków to doświadczenie szybko przechodzi do niektórych parafii Madrytu i Zamory. Ta synteza kerygmatyczno-katechetyczna, uformowana wśród mieszkańców baraków Palomeras Altas, była poddana konfrontacji w parafiach, zwłaszcza zamożnych, gdzie szybko można było zobaczyć, że katechezy były używane jako konferencje, do „zewnętrznego przykrycia się”, a nie jako droga nawrócenia i „kenozy”, gdzie powoli zadaje się śmierć staremu człowiekowi, by być znów przyodzianymi w nowe stworzenie w Duchu Świętym. W ten sposób stopniowo wyłaniał się Chrzest, jako droga do przebycia, aby dojść do wiary dojrzałej, zdolnej odpowiedzieć na dokonujące się przemiany społeczne. Wkrótce pojawiła się konieczność dokonania pierwszej refleksji na temat doświadczenia tego, co się działo; tego, co Pan sprawiał w tychże wspólnotach. W kwietniu 1970 roku, w Majadahonda, w pobliżu Madrytu, inicjatorzy Drogi, Kiko i Carmen, razem z odpowiedzialnymi, prezbiterami i kilkoma proboszczami z pierwszych wspólnot już istniejących, zebrali się by przeprowadzić pierwszą refleksję nad tym, czego Duch Święty dokonywał pośród nich. Przygotowano kwestionariusz z zasadniczym pytaniem: czym są te wspólnoty powstające w parafiach? Po trzech dniach modlitwy i pracy osiągnięto jednomyślnie następującą odpowiedź: Czym jest Wspólnota – Wspólnota to Kościół, który jest widzialnym Ciałem Chrystusa zmartwychwstałego. Rodzi się z głoszenia „Dobrej Nowiny”, którą jest Chrystus, zwycięzca w nas tego wszystkiego, co nas zabija i niszczy. – To głoszenie jest apostolskie: jedność i zależność od Biskupa, gwarancja prawdy i powszechności. – Jesteśmy powołani przez Boga, by być sakramentem zbawienia wewnątrz aktualnej struktury parafialnej; rozpoczyna się droga ku dojrzałej wierze, poprzez Katechumenat przeżywany w oparciu o „trójnóg”: Słowo Boże, Liturgia i Wspólnota. Misja tych wspólnot w aktualnej strukturze Kościołów – Ukazywać nowy sposób przeżywania Ewangelii dzisiaj, mając na uwadze głębokie potrzeby człowieka i moment historyczny Kościoła. – Otwierać drogę. Wzywać do nawrócenia. – Nie narzucają się. Wspólnoty czują się zobowiązane, aby niczego nie niszczyć, by wszystko szanować, ukazując owoc Kościoła, który się odnawia i który mówi do swoich Ojców, że byli płodni, ponieważ z nich zostały zrodzone. Jak realizuje się ta misja – Te wspólnoty narodziły się i pragną pozostawać wewnątrz Parafii, z Proboszczem, aby dawać znaki wiary: miłość i jedność. „Miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi” (J 13,34-35). „Ojcze, Ja w nich, a Ty we Mnie. Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał” (J 17,23). Miłość w wymiarze Krzyża oraz jedność są znakami budzącymi pytania konieczne do tego, aby można było głosić Jezusa Chrystusa. Na zakończenie konwiwencji przybył ówczesny Arcybiskup Madrytu, który już znał to doświadczenie baraków i zachęcił, by przenieść je do parafii. Przeczytano mu refleksję, która dojrzała podczas spotkania. Po jej wysłuchaniu Arcybiskup powiedział: „Gdybym ja to napisał, byłaby to najpiękniejsza stronica mego życia”. Kilka lat później, gdy Droga rozprzestrzeniła się już w wielu parafiach Rzymu i w różnych diecezjach Włoch, Kongregacja Kultu Bożego wezwała inicjatorów, chcąc się dowiedzieć na czym polega to itinerarium ponownego odkrywania Chrztu oraz ryty, które sprawowaliśmy. Ówczesny Sekretarz Kongregacji, Bp Annibale Bugnini i grupa towarzyszących mu ekspertów, byli pod bardzo dużym wrażeniem widząc, że to, co od kilku lat opracowywali na temat katechumenatu dla dorosłych – a co niebawem miało zostać opublikowane jako Obrzędy Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych(OCWD) – Duch Święty, poczynając od ubogich, już wprowadzał w czyn. Po dwóch latach studiów nad tym, co robiły wspólnoty, opublikowano w oficjalnym biuletynie Kongregacji (Notitiae), po łacinie, dla całego Kościoła, notę pochwalną: „Praeclarum exemplar” dzieła dokonywanego przez Drogę Neokatechumenalną. Uzgodniono z nimi nazwę: „Neokatechumenat”, jako itinerarium chrześcijańskiej formacji pochrzcielnej, które podąża za wskazaniami zawartymi w IV rozdziale wspomnianych Obrzędów. Jest tam bowiem mowa o tym, że niektóre ryty dla nieochrzczonych, zaproponowane przez OCWD można także zastosować do osób już ochrzczonych, lecz niedostatecznie katechizowanych. Wraz z tymi znaczącymi momentami historii Drogi należy przypomnieć podstawową jej cechę, którą Statut uznaje: możliwość przeżywania życia chrześcijańskiego we wspólnocie, odzyskując model eklezjalny pierwszych wieków. Droga Neokatechumenalna, od swego powstania, została zaproponowana jako droga wtajemniczenia w wiarę: nie jest jakąś szczególną duchowością, ale drogą wzrastania, „itinerarium formacji katolickiej, ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych” (Jan Paweł II, List „Ogniqualvolta”). Jest to proces dojrzewania do wiary odbudowującej wspólnotę chrześcijańską: a ta staje się znakiem dla świata i opiera się procesowi sekularyzacji. Na tej drodze wiary w kierunku radykalizmu własnego Chrztu czymś centralnym staje się wspólnota chrześcijańska, a jej zasadniczym jądrem – rodzina. To właśnie w łonie konkretnej wspólnoty chrześcijańskiej osobiście dokonuje się żywe i bezpośrednie doświadczenie życia chrześcijańskiego. Otrzymuje się słowo, które staje się liturgią i które powoli wzrasta w koinonia, we wspólnotę. Sam Bóg jest bowiem wspólnotą osób. Wiele było darów Ducha, które charakteryzowały rozwój Drogi, w szczególności Katechiści wędrowni, Rodziny w misji, Seminaria „Redemptoris Mater”. Różni biskupi, zatroskani sytuacją sekularyzacji obecną w tylu parafiach, widząc, że w tych parafiach gdzie narodziła się Droga Neokatechumenalna powstawały małe, żywe wspólnoty pełne ludzi oddalonych od Kościoła, zabiegali o możliwość otwarcia tego samego procesu inicjacji chrześcijańskiej, prosząc o katechistów z innych miast lub narodów. To zrodziło katechistów wędrownych. Podczas spotkań katechistów przedstawiane są te prośby biskupów i w sposób wolny wzywani są ci, którzy się czują powołani, aby wyruszyć do głoszenia Ewangelii i oddać się do dyspozycji tej misji, w oparciu o mandat jaki daje własny Chrzest. W ten sposób ukazuje się na nowo model Kościoła pierwotnego ewangelizowanego przez apostołów i katechistów wędrownych, którzy nie tworzą jakiejś specjalnej grupy. Pozostają włączeni we własne wspólnoty i parafie, z których wyruszają i do których okresowo powracają. W ten sposób, powoli, poprzez doświadczenie i na wielu konwiwencjach formacyjnych utworzono ekipy wędrownych dla ewangelizacji, złożone z kobiet i mężczyzn stanu wolnego, lub z małżeństw, oraz kapłana, który otrzymuje pozwolenie od własnego Biskupa lub Przełożonego zakonnego. Wyruszają one na pewien czas do innej diecezji, w porozumieniu z Biskupem, który ich zaprasza, by otwierać Drogę Neokatechumenalną w parafiach. Wspomniana struktura ewangelizacji, jakby rusztowanie, jest koordynowana przez Ekipę Odpowiedzialną za Drogę Neokatechumenalną, złożoną z inicjatorów, Kiko i Carmen, i z prezbitera, Ojca Mario Pezzi. W ciągu ponad trzydziestu lat, Droga rozprzestrzeniła się na pięciu kontynentach. W obliczu sytuacji w Europie Północnej, gdzie sekularyzacja trwa już od wielu lat, Kościół zmniejsza się i znajduje się w sytuacji skrajnej słabości, przede wszystkim zniszczona jest rodzina. Czerpiąc natchnienie ze słów Ojca Świętego, Kiko i Carmen dostrzegli konieczność posłania rodzin w misji, tak dla zakładania Kościoła w niektórych rejonach „terra nullius”, jako „implantatio ecclesiae”, jak też dla wsparcia i wzmocnienia istniejących wspólnot przy pomocy rodzin, które ukazałyby oblicze „rodziny chrześcijańskiej”. Również w Ameryce Południowej, z powodu ogromnej migracji ze wsi w kierunku peryferii wielkich miast oraz biorąc pod uwagę brak kleru, by otwierać nowe parafie, wielkie aglomeracje miejskie padają łupem sekt. Biskupi, widząc siłę ewangelizacyjną, jaką posiada Droga, prosili o wysłanie rodzin w te centra peryferyjne, często stanowiące ogromne osiedla baraków, by tworzyły ogniska ewangelizacji zdolne powstrzymać sekty, formując małe wspólnoty, w oczekiwaniu na możliwość posłania jakiegoś prezbitera i tworzenia nowych parafii. Wszystko to sprawiło, że w 1988 roku Ojciec Święty Jan Paweł II wysłał do wielu Diecezji pierwsze sto rodzin, o które Biskupi poprosili. Rodziny te pozostając zjednoczone z własną wspólnotą neokatechumenalną włączoną w parafię, są utrzymywane przez wspólnotę i parafię w zakresie kosztów podróży, wynajmu mieszkań, budowy nowych kościołów, wsparcia moralnego, listów, modlitw, itd. Rodzi się w ten sposób korzystna współpraca pomiędzy wspólnotą, parafią i misją. Z tego dzieła ewangelizacji, zapoczątkowanej przez rodziny w różnych rejonach, pojawiła się bardzo szybko potrzeba prezbiterów, którzy podtrzymywaliby te nowe, zaledwie powstałe wspólnoty, i przy udziale których można by utworzyć ewentualne nowe parafie. W tym kontekście narodziły się Seminaria „Redemptoris Mater”: dzięki proroczej wizji inicjatorów Drogi, odwadze Papieża Jana Pawła II oraz zapałowi misyjnemu rodzin w misji – prawie wszystkie z wieloma dziećmi. Właśnie świadectwo wiary tych rodzin okazało się fundamentalne dla reewangelizacji i tworzenia nowych parafii. Seminaria te są diecezjalne: erygowane przez Biskupów, w porozumieniu z Międzynarodową Ekipą Odpowiedzialną za Drogę, i rządzą się normami obowiązującymi dla formacji i inkardynacji duchowieństwa diecezjalnego; są misyjne: prezbiterzy w nich uformowani są gotowi, żeby być posłanymi przez Biskupa w jakiekolwiek miejsce świata; są międzynarodowe: seminarzyści pochodzą z różnych krajów i kontynentów, co jest konkretnym znakiem katolickości, jak też dyspozycyjności, by być posłanymi gdziekolwiek. Najbardziej jednak znaczącą cechą tych Seminariów jest to, że z jednej strony stanowią dar, który pomaga Diecezji w otwieraniu się na misyjność, aby iść na cały świat, a z drugiej strony znajdują w Drodze Neokatechumenalnej wsparcie, które towarzyszy seminarzystom w czasie ich przygotowania, a po przyjęciu prezbiteratu nadal ich podtrzymuje w formacji permanentnej. | Neokatechumenat jest wspólnotą, która przyjmuje Ciało Chrystusa na rękę i uczy przyjmować na rękę. | Świadectwo Byłem 10 lat w Neokatechumenacie (artykuł H. W. polemiczny wysłany do “Słowa” – niepublikowany) Nawiązując do artykułu zamieszczonego w “Słowie” – dzienniku katolickim z dnia 27 marca br. nr 62 na str. 5 pt. “Frontalny atak na neokatechumenat” chciałem podać kilka uwag i zasygnalizować całą prawdę na temat tej wspólnoty tzw. “drogi katechumenalnej”. Najpierw kilka pozytywnych spostrzeżeń. Jest dużo modlitwy, czytań Pisma św. Wiele dość ciekawych katechez (których nie wolno ani notować, ani krytykować); jest wiele stopni “wtajemniczeń” (tzw. skrutinia I, II, III, szema itd. i tzw. konwiwencji). Wspomnę też, że udział w tej wspólnocie zabiera bardzo dużo czasu; katechiści nie liczą się z obowiązkami i sytuacją domowa członków wspólnoty: najważniejsza jest obecność “na drodze”, czyli Pan Bóg. Jest też zakaz mówienia szczegółowego co się dzieje we wspólnocie, jak też ujawniania swoich przeżyć i odczuć innym. Dodam również, że główni katechiści (Stefa i inni) oraz tzw. “odpowiedzialni” nie mówią np. biskupom i innym zainteresowanym tą droga całej prawdy i tylko prawdy. Mówią tylko to, co jest pozytywne i nie budzące żadnych zastrzeżeń. Od początku bycia w tej wspólnocie odnosiłem wrażenie, że w naszym Kościele Rzymsko-Katolickim powstaje nowy Kościół, bo było tez dużo krytycznych uwag pod adresem naszego Kościoła, że “Kościół nie dał nam tego co da nam neokatechumenat”. Były nawet ze strony braci ujemne i przykre słowa, jakie wypowiadali na wspólnych przygotowaniach liturgii w domach. Widać było jak mocno utrwalały się treści katechez w umysłach członków wspólnoty. Na ogłoszeniach informujących o nowych katechezach dla ludzi z zewnątrz, były m.in. słowa: “dozwolone od lat 16”. Wiadomo, że młodym ludziom, można łatwo wiele rzeczy wmówić, bo chcą być nowocześni. Odnosiłem wrażenie, że neokatechumenat to rodzaj sekty powstającej wewnątrz naszego Kościoła. Ruch “Światło-Życie” ks. Fr. Blachnickiego był stale atakowany przez funkcjonariuszy SB, zaś “droga neokatechumenalna”, która powstała w 1975 r. przy kościele oo. Jezuitów w Lublinie, mogła swobodnie prowadzić swoją działalność, stąd płynął prosty wniosek…. Teraz kilka uwag szczegółowych. Wg katechistów obecność Chrystusa w Eucharystii zależy od mojej wiary: jeżeli wierzę, że On jest w Eucharystii obecny, jeżeli zaś nie wierzę, to Go tam nie ma. Dalej, grzech jest tylko jeden, tzn. jest lub go nie ma. Nie uznaje się grzechów śmiertelnych i lekkich, czyli powszednich. Jeden z aktywistów na zwrócona uwagę oświadczył złośliwie, że różnica miedzy grzechem ciężkim i powszednim jest taka, jak miedzy łysym, który ma trzy włosy, a łysym, który nie ma ani jednego włosa, czyli nie ma żadnej różnicy. I co jest ważne: ci braci, którzy bezkrytycznie zawierzyli katechistom, przystępowali stale do Komunii św. bez spowiedzi. Aż do czasu wielkiej tzw. Liturgii pokutnej, poprzedzonej czytaniami Pisma św., wypowiedziami braci, spowiedzią uszną z odpowiednimi ceremoniami. Po takiej liturgii była obowiązkowa agapa, niezależnie od czasu, nawet o godzinie 23-ej lub 24-ej, a nawet i później. A teraz kilka słów w jakim m.in. duchu były prowadzone katechezy. Np. mówiono, że w czasie II wojny światowej o wylądowaniu w Normandii aliantów, pierwsza osobą, która przekazała tą ciekawą dobrą nowinę i wiadomość była … prostytutka; a więc i taka osoba może przynieść dobrą nowinę, jaka głoszą cywilni katechiści. Bo faktycznie ich katechezy są nietypowe co do treści i formy. W czasie jednej z nich mówiono: że nie wszyscy biskupi nas akceptują; druga przesłanka: “żeby nas zaakceptować trzeba mieć dużo pokory”, a więc wniosek był prosty … biskupi, którzy nie akceptują neokatechumenatu nie maja pokory. Kiedy ktoś odważny zapytał publicznie katechistów, dlaczego uważają, że biskupi nie maja pokory. Wówczas natychmiast mocno oświadczono: “myśmy tego nie powiedzieli”. Bo faktycznie nie było to stwierdzenie wprost. Podobno jakiś biskup (abp Stroba z Poznania) miał powiedzieć, że lepiej, kiedy młody człowiek idzie do neokatechumenatu, niż by miał pójść do świadków Jehowy lub do Adwentystów Dnia Siódmego, a więc wniosek prosty… Nie jest prawdą, że neokatechumenat łączy rodziny i małżeństwa. Jest często wręcz odwrotnie, chyba, że oboje małżonkowie w pełni zaakceptują to co głoszą katechiści. Znam małżeństwa, które jeszcze bardziej się rozbiły przez neokatechumenat. To samo jest i w rodzinach, żeby nie mówić o szczegółach. W czasie Triduum Wielkiego Tygodnia, np. w Wielki Czwartek bracia nie mają Eucharystii (która przecież była ustanowiona w tym dniu przez Chrystusa na Ostatniej Wieczerzy), lecz na liturgii po czytaniach odpowiednich fragmentów Pisma św. Starego i Nowego Testamentu i licznych wypowiedziach, jest… umycie nóg (SIC) i to generalnie dla wszystkich bez względu na płeć! Obrzęd ten wykonują odpowiedzialni wspólnoty i prezbiter, czyli ksiądz. Były to naprawdę wielkie emocje i bardzo wzruszające przeżycia, ale przecież nie ten fakt był najważniejszy w czasie Ostatniej Wieczerzy Chrystusa z uczniami, lecz właśnie ustanowienie Eucharystii (Sakramentu Miłości Chrystusa i kapłaństwa). W okresie Bożego Narodzenia nie śpiewa się we wspólnotach neokatechumenalnych kolęd (przynajmniej tak było w czasie mojego pobytu “na drodze” w latach 1975-1985), nie ma opłatka, choinki, bo jak twierdzą katechiści, fakty te nie są związane z tradycją Kościoła. Jeden raz tylko w czasie nieszporów, prezbiter (tak tylko określa się kapłana) zaintonował kolędę “Bóg się rodzi, moc truchleje…” i zaśpiewano nawet wszystkie zwrotki. Jak się potem okazało, zrobili to dlatego, ponieważ w kościele, w którym miały być prowadzone nowe katechezy, proboszcz zarzucał owemu księdzu, że w tej wspólnocie nie śpiewać kolęd, więc zaśpiewano, żeby dać pozytywną odpowiedź. Główni katechiści robią wszystko, żeby tworzyć jak najwięcej wspólnot, bez względu na ilość członków, byleby powstawały nowe wspólnoty neokatechumenalne. Niektórzy bracia (krytycznie ustosunkowani do neokatechumenatu), porównywali ten moment tworzenia na siłę coraz o nowych wspólnot neokatechumenalnych w kościołach na terenie Polski, do powstawania nowych podstawowych organizacji partyjnych, jak to miało miejsce w minionym okresie w zakładach pracy. Mieli przecież całkowitą swobodę działania, bez oficjalnych kontroli SB. Fakt ten mówi sam za siebie. Jest również tendencja zakładania licznych wspólnot neokatechumenalnych na całym świecie. Na czele ich stoją Kiko Argüello i Carmen Hermandez. Byli i są tacy, którzy podejrzewają, że neokatechumenat ma związek z … masonerią i z Żydami. Bo np. główny hymn “drogi” to: Szema Izrael, szema Izrael, adonai elohenu, adonai eha… Tylko Duch Święty zna całą prawdę i tylko prawdę, która kryje się pod tą “nowoczesną wspólnotą” – jaki jest jej główny cel!!! Osobiście należąc do wspólnoty “Światło-Życie” pod kierunkiem ks. dr F. Blachnickiego (1979-1975), która (nb) powstała również po Vaticanum II – odczułem jej nowoczesność, ale nie czułem się “wyprowadzany” z Kościoła Rzymsko-Katolickiego, jak to miało miejsce we Wspólnocie Neokatechumenalnej! Musiałem przejść, bo namówiona została “na drogę” moja ówczesna żona; żeby więc nie rozbijać dalej życia małżeńskiego – wstąpiłem na “drogę” i ja. A może i Bóg tak chciał, żebym zobaczył całą prawdę o Wspólnocie Neokatechumenalnej. Na “drodze” trwałem 10 lat; jest to chyba wystarczający okres by w pełni poznać Neokatechumenat! Mam ogromną wątpliwość, czy rzeczywiście “droga neokatechumenalna” jest “katolickim ruchem odnowy” – jak sugeruje autor wyżej wspomnianego artykułu w “Słowie” – ks. E. Weron SAC. Niektóre uprzednie wydawnictwa o neokatchumenacie, ukazujące się przed publikacją ks. Parandowskiego wspominały, że ruch ten ma niektóre cechy protestanckie, lecz nic nie mówiono o naszej podejrzliwości, że ma on związek z masonerią i Żydami. Dodam jeszcze, że bardzo mocno akcentowano hasło z Ewangelii “nie sprzeciwiać się złu”. Mówiono, że “praca nad sobą nic nie daje”, trzeba niejako trwać w swoim złu, a Pan Bóg sam nas z tego zła (grzechu) wyzwoli, tylko jest jeden warunek: trzeba być na “drodze” i robić to, co zalecają katechiści!!! Na zakończenie cytuję myśl podaną w ostatnim zdaniu artykułu ks. Werona: “Na pewno jednak ewangeliczna czujność jest zawsze bardzo potrzebna.” Podpisuję się pod nią oburącz! Paweł z Puław (Pseudonim pod artykułem i poniżej: nazwisko i adres znane Redakcji) PS. Zainteresowanym służę innymi materiałami i uwagami, gdyż nie wszystko opisałem w powyższym liście. H.W. – “nieprzekabacony” członek “drogi neokatechumenalnej” 5. IV. 1996 r. Prawdziwe nazwisko i adres do wiadomości Fundacji Antyk i kompetentnych władz Kościołą | Ks. Michał Poradowski autor książki pt. “Neokatechumenat” Ks. Michał Poradowski urodził się 4 września 1913 roku w Niedźwiadach k. Kalisza. Po ukończeniu gimnazjum wstąpił do Wyższego Gimnazjum Duchownego we Włocławku, gdzie w roku 1936 otrzymał święcenia kapłańskie. Po święceniach, do wybuchu wojny w 1939 r., kontynuuje studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po klęsce wrześniowej w dalszym ciągu studiuje na tajnym Uniwersytecie Warszawskim i włącza się do walki z okupantami Polski działając w Narodowej Organizacji Wojskowej, a później organizując Narodowe Siły Zbrojne. Zostaje Szefem Służby Duszpasterskiej Dowództwa NSZ w stopniu kapitana. Jesienią 1945 na skutek zagrożenia aresztowaniem zostaje przerzucony razem z członkami Sztabu Głównego NSZ na Zachód do armii gen. Andersa, gdzie również pełni funkcję kapelana w II Korpusie gen. Andersa. Po demoblizacji, na polecenie ordynariusza diecezji włocławskiej ks. bpa Karola Radońskiego – który dowiedział się iż ks. Poradowski musiał uchodzić z Polski przed aresztowaniem – zostaje w Paryżu i kontynuuje studia na Uniwersytetach Paryskich. Pozostając w Paryżu, w ciągu kilku lat uzyskuje 3 doktoraty: z teologii, prawa i socjologii. Nie mając możliwości powrotu do kraju przyjmuje ks. Poradowski zaproszenie do Chile dokąd wyjeżdża w roku 1949. Od roku 1950 pracuje w Chile jako profesor na uniwersytetach katolickich w Santiago i Valparaiso. Jest organizatorem i zarazem wykładowcą wielu konferencji naukowych poświęconych marksizmowi, komunizmowi, leninizmowi, stalinizmowi, trockizmowi które odbywały się w Wyższych Szkołach Wojennych niemal wszystkich państw Ameryki Południowej. Przez wiele lat był prezesem Zjednoczenia Polaków w Chile i wydawcą miesięcznika Polak w Chile. Już w kraju ukazuje się jego Dziedzictwo rewolucji francuskiej (Warszawa 1992). We wrześniu 1993 roku ks. Poradowski na stałe powraca do Polski. Publikuje wiele nowych książek i broszur: Talmud czy Biblia?, Palimpsest, Nowy Światowy Ład, Neokatechumenat, Źródła współczesnego ekumenizmu, Trybalizm, Trzydziestolecie Drugiego Soboru Watykańskiego, Problemy II Soboru Watykańskiego, Katolickie Państwo Narodu Polskiego. | |